bildiğim,gördüğüm bütün hiçleri yokluğunla dolduruyorum ben , bu koca ‘hiç’leri yokluğun bile dolduramıyor, sığmıyor yokluğun hiçbir yere, acılarımla tamamlıyorum sonunu. bulduğum her yere seni karalıyorum, elime geçen her kitaba ,deftere ,satıra. sana bazen şarkılarda rastlıyorum, bazen bir şairin şiirinde karşılaşıyoruz. bazen hayallerimde karşılaşıyoruz, ve inanır mısın orada bile benim değilsin. bana uzaksın,ellerin bile uzak. sesin uzak,kokun uzak,yüreğin up uzak. gece başımı yastığa koyar koymaz, düştüğüm boşluk geliyor aklımın ucuna. sonra beni sevmediğin geliyor, sonra benimle olmadığın. sonra benim hiç olmayacağın geliyor. aklımı,fikrimi seninle öyle doldurdum ki. sadece “sen sen sen” diyor yüreğim. benim yüreğimin,seninle dolu olması ne saçma. acıların öyle çok ki, verdiğin acılar öyle yerleşiyor ki bedenime. artık acıdan taşıyormuşum gibi hissediyorum. bazen hiçbir hissetmeyecek kadar boşlukta oluyorum. mutlu olmaya sebep aradıkça, iyice mutsuz oluyorum,iyice umutsuzlaşıyorum. kendimi kaybediyorum, kırıyorum döküyorum geçer sanıyorum. bir şeyler yapsam geçer sanıyorum. elime geçen ne varsa yakıyorum. bana toplayamadığın tüm papatyaları eziyorum. okumadığın kitapları yırtıyorum.dinleyemediğimiz müzikleri bir daha hiç dinlemiyorum. bana seni hatırlatan ne varsa öldürüyorum da, bir seni öldüremiyorum şu içimde.
Sabır...
Yaranın içinde yaradanı görebilmektir...
Yaranın içinde yaradanı görebilmektir...
